Δυστυχώς,
τα προβλήματα της Ελλάδας δεν είναι κυρίως οικονομικά, ενώ ένοχος για
τα δεινά της δεν είναι μόνο η ανεπάρκεια ή/και η ανικανότητα των
πολιτικών της - αφού η χώρα μας υπέφερε ανέκαθεν από ξενομανείς,
αδύναμους «Δούρειους Ίππους» στο εσωτερικό της
“Τον τελευταίο
αιώνα το μεγαλύτερο μέρος των βιομηχανικών χωρών του πλανήτη βυθίστηκε
τέσσερις συνολικά φορές σε σοβαρότατες οικονομικές υφέσεις μεγάλης
διάρκειας, οι οποίες διακρίνονταν από μία αυξανόμενη, δύσκολα
διαχειρίσιμη ανεργία: οι Η.Π.Α. τη δεκαετία του 1930, η δυτική
ανεπτυγμένη Ευρώπη το ίδιο χρονικό διάστημα, η δυτική Ευρώπη ξανά τη
δεκαετία του 1980 και, τέλος, η Ιαπωνία μετά το 1990. Δύο από
τις οικονομικές καταρρεύσεις, αυτή της Ευρώπης το 1980 και της Ιαπωνίας
το 1990, σκέπασαν εκ των προτέρων, με τη μακρόχρονη και οδυνηρή σκιά
τους, τη μελλοντική ανάπτυξη της οικονομίας – εμποδίζοντας την ομαλή
διαδικασία εξυγίανσης.
Και στις δύο αυτές περιπτώσεις διαπιστώνεται πως όταν
η Ευρώπη ή η Ιαπωνία επιστρέφουν σε πορεία ανάπτυξης, ανάλογη της
επικρατούσας πριν από την εκάστοτε ύφεση, το επιτυγχάνουν μετά από
αρκετές δεκαετίες – εάν φυσικά τα καταφέρουν. Η βασική αιτία αυτής της «συμπεριφοράς» είναι οι «παρεμβάσεις» στην ελεύθερη αγορά, με τις οποίες εμποδίζεται η «δημιουργική καταστροφή» - η ολοκληρωτική κατάρρευση δηλαδή του παλαιού, έτσι ώστε να λειτουργήσει το νέο σε καινούργιες βάσεις.
Όσον αφορά την
Ιαπωνία το 1990, δεν κατάφερε ακόμη να επιστρέψει στην ομαλότητα, αφού
δεν ξέφυγε από τη βαθιά ύφεση. Στην περίπτωση δε της Ευρώπης, στο τέλος
της δεκαετίας του 1930, δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα επακολουθούσε, εάν η οικονομική κρίση δεν είχε τοποθετηθεί στο περιθώριο, από την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην Πολωνία και τη μετατροπή της ηπείρου σε ένα αιματηρό πεδίο μάχης”.
Συνέχεια ανάλυσης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου