Πανεπιστημιακοί, όπως ταξιδήδες

Του/Της Διονύση Γουσέτη

Οσοι πίστεψαν ότι η αμερικανική κατοχή στο Ιράκ θα εισήγαγε τις δυτικές αξίες και τη δυτική δημοκρατία, απογοητεύτηκαν. Το ίδιο και όσοι πίστεψαν ότι η ελληνική καθυστερημένη και κατακερματισμένη κοινωνία μπορούσε να εκσυγχρονιστεί με την ένταξή της στην Ενωμένη Ευρώπη. Το 1980 η Ελλάδα εντάχθηκε στην τότε ΕΟΚ ενάντια στην εισήγηση της Κομισιόν, που γνωμάτευσε ότι δεν πληροί τις προϋποθέσεις. Το 2001 η Ελλάδα εντάχθηκε στο ευρώ με απατηλές προϋποθέσεις. Παρά τις καταχρηστικές αυτές εντάξεις, αποδείχτηκε ανεπίδεκτη εκσυγχρονισμού.

Γράφτηκε πολλές φορές ότι αυτά όλα είναι συνέπειες της έλλειψης παιδείας. Τον μύθο αυτόν έρχονται να διαψεύσουν οι κατ’ εξοχήν φορείς της παιδείας: οι πανεπιστημιακοί φορείς. Για να πολεμήσουν τη μεταρρύθμιση Διαμαντοπούλου, επιστράτευσαν όλα τα στερεότυπα επιχειρήματα των συντεχνιών. Αφού κατήγγειλαν το νομοσχέδιο ως «αντισυνταγματικό» και ότι δεν αποτελεί «βάση για συζήτηση», ζήτησαν ύστερα να μην κατατεθεί στη Βουλή πριν από τον Σεπτέμβριο, ώστε να γίνει… συζήτηση. Θρήνησαν ότι «ξεπουλιέται το δημόσιο πανεπιστήμιο» και ότι η ψήφιση του νόμου -με 260 ψήφους- είναι «κοινοβουλευτικό πραξικόπημα». Απείλησαν ότι δεν θα εφαρμόσουν τον νόμο, ύστερα δήλωσαν ότι θέλουν ανοιχτά τα πανεπιστήμια, όμως ανέβαλαν τις εξετάσεις για να… κλείσουν τα πανεπιστήμια και να αναλάβουν δράση οι φοιτητοπατέρες που κάνουν τις συναλλαγές με τους πρυτάνεις και χτίζουν ή καίνε τα γραφεία των μελών ΔΕΠ που δεν συμμορφώνονται. Υιοθετούν τη θεωρία του κ. Τσίπρα: «Τα πανεπιστήμια ανήκουν στην ακαδημαϊκή κοινότητα». Οπως η ΔΕΗ ανήκει στη ΓΕΝΟΠ, τα λιμάνια στην ΟΜΥΛΕ κ. λπ. Ποιο δημόσιο πανεπιστήμιο υπερασπίζονται; Μια ματιά στην κουρελαρία των όψεων των πανεπιστημιακών κτιρίων αρκεί για να σχηματίσει κάποιος γνώμη για το τι σερβίρεται μέσα σ’ αυτά.

Η υπουργός Αννα Διαμαντοπούλου υπήρξε ειλικρινής: «δεν γίνεται και τα πανεπιστήμια κλειστά και τα κουτσουρεμένα εξάμηνα περαιωμένα και όλοι να πληρώνονται». Ειλικρινής και η παρατήρησή της ότι «οι νόμοι γίνονται εύκολα, το στοίχημα είναι η εφαρμογή τους». Παραδέχτηκε ειλικρινώς ότι ανήκει στην κυβέρνηση ενός κράτους όπου η εφαρμογή των νόμων δεν είναι αυτονόητη. Οτι δηλαδή πάσχουμε από πολιτισμικό έλλειμμα. Ο φιλόσοφος Στέλιος Ράμφος συμφωνεί ότι αυτό που φταίει για το χάλι μας είναι το πολιτισμικό πλαίσιο της κοινωνίας μας, που εμποδίζει την ατομική δημιουργία. Ζούμε σε χώρα όπου η παιδεία απαιτεί αποστήθιση, το πολιτικό σύστημα απαιτεί αναξιοπρέπεια, η κοινωνική προαγωγή απαιτεί συμβιβασμούς αρχών. Ο τυχόν καινοτόμος θα πρέπει να μην κάνει τίποτε, για να μη δυσκολέψει τους βολεμένους. «Δεν είναι ανάγκη να αλλάξει κανείς χαρακτήρα» συμπεραίνει ο κ. Ράμφος. «Θα αρκούσε να κάνει ο Ελληνας και στην Ελλάδα ό, τι κάνει στην Αμερική ή στην Ευρώπη. Εκεί εντάσσεται σε έννομη τάξη και αλλάζει χωρίς να αλλοιώνεται. Εξ ου και όταν επιστρέφει στην Ελλάδα ή χειροτερεύει πάλι ή φεύγει οριστικά επειδή δεν μπορεί να υποφέρει την ανομία της». Εκεί όμως κάποιος τον υποχρεώνει. Εδώ ποιος;
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Καθημερινή 

Η Ελλάδα βουλιάζει και οι κηφήνες κάνουν απεργία, οι νεολαίοι κλείνουν τις σχόλες γιατί θα τους χαλάσουν την φραπαιδια … αίσχος για τα πανεπιστήμια οι άσχετοι καθηγητές που ενώ βλέπουν την χρεοκοπία της χώρας δεν καταλαβαίνουν που τους παν τα τέσσερα.. καθηγητές της ρεμούλας της ξάπλας και της κοροϊδίας..