Τώρα τα αναμενόμενα: Στο πλευρό του «παιδιού του λαού» έσπευσε ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Ανθιμος, ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που πολύ θα ήθελε -ούτως ή άλλως- να τον δει στο κόμμα του, αλλά και ο Αντώνης Σαμαράς (με βαρειά καρδιά, ομολογουμένως).
Το νέο και επικίνδυνο στοιχείο: Η επιχειρηματολογία ότι ο περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας κινδυνεύει να χάσει το αξίωμα του, στη βάση ενός άδικου νόμου, και μάλιστα τη στιγμή που άλλοι -πανθομολογούμενα λαμόγια- κυκλοφορούν ελεύθεροι, ατιμώρητοι κι ωραίοι. Με δυο λόγια, ο νόμος να εφαρμόζεται με το «ζύγι». Αν είσαι «ολίγον παράνομος» να αθωώνεσαι, επειδή δεν έχουν καταδικαστεί άλλοι «περισσότερον ένοχοι»! Και, επίσης, αν θεωρείς εσύ και οι φίλοι σου άδικο το νόμο, να μην τον εφαρμόζεις! Τετράγωνη λογική!
Το ακόμη χειρότερο: η διακίνηση της άποψης ότι η λαϊκή ψήφος συνιστά οιονεί «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για ποινικά αδικήματα! Με δεδομένο -υποστηρίζεται- ότι η υπόθεση Ψωμιάδη ήταν γνωστή προεκλογικά, οι πολίτες ακύρωσαν προκαταβολικά την καταδικαστική απόφαση, αντιλαμβανόμενοι τον ανθρωπιστικό χαρακτήρα της πράξης του.
Αυτά τα πολύ «ωραία» συμβαίνουν, την ώρα που η χώρα βουλιάζει. Οχι μόνο οικονομικά, αλλά και πολιτικά. Το οικοδόμημα της μεταπολίτευσης τρίζει συθέμελα, το πολιτικό σύστημα έχει απονομιμοποιηθεί πλήρως και κάποιοι σπεύδουν, μέσα στη σύγχυση, να πλειοδοτήσουν σε λαϊκισμό, στην αγωνία τους να κερδίσουν λίγα ψίχουλα δημοφιλίας. Σήμερα είναι ο ΛΑ.Ο.Σ, που λέει ότι ο νόμος πρέπει να εφαρμόζεται κατά περίπτωση, χθες ήταν ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α που προέτρεπε τον κόσμο να μην υπακούει στις δικαστικές αποφάσεις, προχθές έκανε το ίδιο το ΚΚΕ, ενώ σήμερα ο φόβος του πολιτικού κόστους οδηγεί και τη ΝΔ σε δικολαβίστικη στάση υποστήριξης του Ψωμιάδη. Όσο για την κυβέρνηση, παρακολουθεί παράλυτη την εκθεμελίωση των δρόμων στην Κερατέα, την αμφισβήτηση των νόμων, τον ξυλοδαρμό βουλευτών και τον προπηλακισμό υπουργών.
Δεν έχω καμμιά αμφιβολία ότι υπάρχουν καλοί και κακοί νόμοι και ξέρω καλά ότι σημερινοί νόμοι μπορούν αύριο είτε να ανατραπούν από διαφορετικές πλειοψηφίες στη Βουλή είτε να ακυρωθούν στην πράξη από κοινωνικά κινήματα.
Εως τότε, όμως, οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται, ακόμη κι αν είναι σκληροί ή άδικοι. Dura lex sed lex, έλεγαν οι Ρωμαίοι. «Σκληρός νόμος αλλά νόμος». Και έτσι είναι. Διαφορετικά, η κοινωνία θα γίνει ζούγκλα. Για σκεφθείτε: πόσο απέχει το «δεν πληρώνω διόδια ούτε εισιτήρια σε λεωφορεία, τρόλεϋ και μετρό», από το «παίρνω το ντουφέκι και πυροβολώ τον ελεγκτή εισιτηρίων»; Σε περιόδους τεράστιων κρίσεων, όπως η σημερινή, η απόσταση είναι σχεδόν μηδενική. Το διαπιστώσαμε προχθές στο Κερατσίνι. Πόσο απέχει το «παρακινώ αγανακτισμένους πολίτες να διαμαρτυρηθούν» από το «ανοίγω το κεφάλι ενός υπουργού»; Ρωτήστε τον Ανδρέα Λοβέρδο να σας πει για τη χθεσινή εμπειρία του στους Αγίους Αναργύρους. Σίγουρα θα βγάλετε ασφαλές συμπέρασμα.
Η περίπτωση Ψωμιάδη θα μπορούσε, πιστεύω, να προσφέρει μια από τις τελευταίες ευκαιρίες για το κλυδωνιζόμενο πολιτικό σύστημα. Και αυτή, όμως, πιθανότατα θα πάει χαμένη. Οι πολιτικές δυνάμεις δείχνουν να μη συνειδητοποιούν τη βλάβη που έχει προκαλέσει στην εικόνα τους η ανικανότητα, η διαφθορά και η ατιμωρησία των τελευταίων δεκαετιών. Δεν συνειδητοποιούν πώς από το δίκαιο αίτημα να τιμωρηθούν οι επίορκοι πολιτικοί φτάσαμε στο «όλοι κλέφτες είναι» αλλα και στο «ο Ψωμιάδης σας έφταιξε τώρα»; Και πώς από την, επίσης, δίκαιη επιδίωξη να μειωθούν τα διόδια, καταλήγουμε να πυροβολούμε όποιον μας επισημαίνει ότι παραβιάζουμε το νόμο;
Μοιάζει με τη συνταγή του χάους…
Χρήστος Παναγιωτόπουλος απο
http://www.aixmi.gr/index.php/exei-dikio-pswmiadhs-eleos-adelfia/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου