Οταν τα έλεγε ο Πάγκαλος...

Tου Γιωργου Mαντελα

Η ρήση είναι λίγο ώς πολύ γνωστή. Τι λέει: «Για να αρχίσει ένα μεγάλο ταξίδι, πρέπει να γίνει ένα πρώτο μικρό βήμα». Και για να βρει κανείς τις ρίζες της, θα πρέπει να ανατρέξει στη σοφία του Κομφούκιου.

Οπου προφανώς εντρυφά τον τελευταίο καιρό ο υπουργός Οικονομικών κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου. Ο οποίος συνειδητοποίησε ότι για να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση της Γερμανίας στην προσπάθεια διάσωσης της Ελλάδας, θα πρέπει να αρχίσει την επιχείρηση προσέγγισης. Με μικρά βήματα, στο ξεκίνημα. Προχθές Δευτέρα, λοιπόν, έκανε το πρώτο. Και την ώρα που όλοι επικέντρωναν την προσοχή τους στο ενδεχόμενο της λιτότητας μέσω... νομοθετικής ρύθμισης, ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου έκλεινε το μάτι στο Βερολίνο. Τι ζητάει η καγκελαρία; Συνταγματική κατοχύρωση της μείωσης του ελλείμματος σε επίπεδα κάτω του 3%. Κι επειδή συνταγματική αναθεώρηση δεν προβλέπεται, η λύση της νομοθετικής ρύθμισης είναι το «πρώτο μικρό βήμα» του Κομφούκιου. Και ο υπουργός έστειλε το μήνυμα: «Θα γίνει». Και το προανήγγειλε.

Οπως επίσης θα γίνει και η επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. ευρώ. Μόνο που όσοι τη θεωρούν περίπου αυτονόητη έχουν και κοντή μνήμη. Γιατί μέχρι πριν από τρεις-τέσσερις μήνες, όποιος τολμούσε να πει ή να γράψει για το ενδεχόμενό της αντιμετωπιζόταν περίπου ως «εθνικός μειοδότης». Οχι τόσο από την ίδια την κυβέρνηση όσο από τους πραιτωριανούς της και τους διάφορους «ηρακλείς του στέμματος». Οι οποίοι σήμερα επιχειρηματολογούν υπέρ της, ξεχνώντας όσα έγραφαν κι έλεγαν μέχρι πρόσφατα, ρίχνοντας στο πυρ το εξώτερον όλους όσοι μιλούν για τη συνολική επιμήκυνση του ελληνικού χρέους. Η οποία, όμως, εμμέσως ή αμέσως, ευθέως ή πλαγίως, θα γίνει, κάποια στιγμή από τώρα έως το τέλος του έτους, γιατί απλά δεν γίνεται αλλιώς. Οπότε, τότε, θα υπερασπίζονται την ίδια απόφαση με τον ίδιο απόλυτο, στα όρια του αφοριστικού, τρόπο που σήμερα ξιφουλκούν εναντίον της ή για την ακρίβεια εναντίον όλων όσοι την προβλέπουν. Λες και δεν ξέρουν ότι ακόμα κι αν εφαρμοστεί κατά γράμμα το κείμενο του Μνημονίου, στο τέλος της προσπάθειας το χρέος θα είναι υψηλότερο απ’ ό,τι σήμερα. Οπότε, προς τι η όλη φασαρία αν δεν υπάρχει προοπτική;

Το αστείο της υπόθεσης είναι πως ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, όταν προέβλεψε την εξέλιξη, αφορίστηκε από όλους κι όλα. Το πιθανότερο όμως είναι ότι σε κάποια από τις πολλές, μελλοντικές, συνεντεύξεις του πρωθυπουργού ή του υπουργού Οικονομικών και αυτό το θέμα θα ανοίξει επισήμως, έστω και με... υπονοούμενα. Οπως έγινε και με την υπόθεση της επιμήκυνσης του δανείου των 110 δισ., που έως πριν από τα Χριστούγεννα διαψευδόταν κατηγορηματικά και μια Δευτέρα βράδυ, σε χρόνο ανύποπτο, ο επικεφαλής του οικονομικού επιτελείου, μιλώντας στους «Φακέλους», άφησε να του... ξεφύγει. Και μετά ακολούθησαν οι ημιεπίσημες διαρροές στα ξένα πρακτορεία, οι δηλώσεις ευαρέσκειας για τη θετική υποδοχή που έτυχε η ανακοίνωση από τις αγορές κι όλα τα σχετικά. Το θέμα, όμως, είναι ποιος θα θυμάται τότε τον Θόδωρο Πάγκαλο, που την είχε προαναγγείλει ως λογική συνέχεια των πραγμάτων. Αν έχει απομείνει τίποτα από αυτή στην Ελλάδα, πλέον...